जीवनवाट

खरं तर भिजायचंच असतं 

त्यालाही अन तिलाही...

छत्री तर नुसतंं एक निमित्त

जवळ येण्याचं, एकत्र चालण्याचं,

सोबत असण्याचं

दोघांनाही पक्क माहितीय

इवलुशी छत्री नाहीचे पुरणार

पण तिच्या मुळेे येणारी 

ही सोबत आहे

जन्मजन्मांतरिची

पडणारी एक सारखी पावलं, 

पाया खालची ओली जमिन...

सगळं तेच तर सांगताहेत

त्यांच्या मनातला ओलावा

एकमेकांबद्दलचा

ओथंबून आलाय हिरवा निसर्ग

तजेलदार नवपरिणित अन 

सोबत अनुभवी गहरेपणही

त्यांच्या नात्याची किती 

वैविध्यपूर्ण वीण

तसे गेलेत बरेच दूर

निम्मी वाट ओलांडून

करायचीय अजून पार

एकमेकांना जपणारी ही वाट, 

अहं जीवनवाट

भेट

आले आभाळ भरून
वाजे कडाडा ही वीज
भरु लागे वारं अंगात
धूळ भरारा अंगणात

अहो ऐकता का जरा
म्हणे रखुमाई भ्रतारास
वीट मोकळीच दिसता
समजली ती मनात

तीर चंद्रभागेचा धपापे
उर भरुनिया येई
तुक्या ज्ञानोबाचा आठव
कानी टाळांचा गजर

वाटेवरती निरा नद
उचंबळून उसासून
पालखीचा पायारव
राही कानोसा ती घेत

वाट सरळ; नागमोडी
घाटा दरी डोंंगराची
उन पाऊस वारा
चाले भक्तांचा हा तांडा

डोई तुळशीचे राऊळ
गळा तुळशीची माळ
पायी ओढ पंढरीची
मुखी रामकृष्णहरी

पालखी पुढे पालखी
मागे नाचे वारकरी
पाहत धावे पुढती
उराउरी भेटे विठुमाई

सुनसान शहर, शहर,गल्ली, घर

( गोरखनाथांचे एक निर्गुणी भजन सतत कानात वाजत असतं; शून्य गढ शहर... आज ते मनात वेगळं घरं पाडत गेलं... )

सुनसान शहर, शहर,गल्ली, घर
कोणजाणे सगळे कुठेयत
मी माझा,माझ्यात मी
बाहेर शांत पण काहूर आत

गाव, माणसांशिवाय
मोहला, माणसांशिवाय
बाजार सारा, माणसांशिवाय
सारेच कसे ओस, ओस, ओस ...

मुलांशिवाय शाळा शांत
मुलांशिवाय मैदानं शांत
मुलांशिवाय ओसरी शांत
घरातही मुलं शांत शांत शांत ...

धडधडणारी मशीनं बंद
उंचावणारे बांधकाम बंद
रोजगाराची टपरी बंद
मुकाट जत्था चाल चाल चाल...

दवाखाना, डॉक्टर नर्स मामा
प्रयोगशाळा, तपासणी
सरकार, प्रशासन, यंत्रणा
गडबड, ताण अन धाव धाव धाव ...

नदी शांत, संथ, स्वच्छ
हवा शांत, संथ, स्वच्छ
निसर्ग शांत, संथ, स्वच्छ
विषाणू मात्र जगभर फिर, फिर , फिर ...

कधी संपेल भयाण, भयाण शांतता
कधी उजाडेल जुनी
लगबगती सकाळ
बाहेर काहूर , मनात शांत शांत शांत ...

भान

सोबत

(माझी मैत्रीण कविता नवरेचे हे चित्र बघून सुचलेल्या काही ओळी. थँक्यु कविता चित्र शेअर करायला परवानगी दिलीस  :) )

हिरव्या निबिड जंगलातून
अंधारलेल्या वाटा
संथ वाहणारी
काळी यमुना
सुर्यास्तानंतरची
केशरी अंधारी चंद्रकला
अन त्यात लहरत
झुलणाऱ्या नावेत
तुझी सोबत...
अजून काय हवं?
😊

रे पावसा

का बरं इतका, कोसळतो आहेस
कुठे काय इतके, दु:ख पाहिलेस
काय इतके टोकाचे, तुला बोचलय
कोणाला इतकं, उणावतो आहेस
किती दिवसांचं काय, उतु जातो आहेस
का रे का इतका, भरभरून कोसळतो आहेस

सगळं सगळं अगदी, धुवून निघालं रे
सगळी लक्तरं आणि भांडीकुंडी घरे
सगळं सगळं वाहून, घालवलस रे पार
सारी लाज भिड, उतरली पार
उघडी पाडलीस, पालं अन पाठ
का रे का जीवघेणा,  कोसळतो आहेस

थांब रे थांब आता, संपली सारी ताकद,
संपला सगळा आव, ना उरला धीर,
कुठे कसा कसला, सांग बांध घालू
कुठे कसा कशाने, सारे कसे सावरू
कोणते शब्द आणू, कोणते हात देऊ
कोणत्या हाताने, डोळे किती पुसु
का रे असा उफाळून, कोसळतो आहेस

मान्य अगदी मान्य, झाल्या चुका खुप
बांधले बांध, आवळले नदीचे तीर,
झाडांचे कापले शेले, बोडके डोंगर,
कसे विसरलो, निसर्गाची नाळ
तूच आता त्राता, तूच थांबव आता
पुरे हा आकांत, आमचा अन तुझा

सुरकुत्या

मला नाहीच भावत फारसा
तुकतुकीत, नितळ, तजेलदार
चेहरा, त्वचा, अगदी व्यक्तीही.

ना कळतं व्यक्तित्व, ना विचार
ना प्रेम, ना आस्था, ना लागणी
व्यक्त होणं, अगदी निर्विकार

तुलनेत रेषां कशा सांगतात सर्व
काय काय सोसलं, कसं, किती,
सोसतानाही पचवलं, अगदी हसत

प्रत्येक सुरकुती जोडत जाते
त्याला न मला एकेका धाग्याने
कळत जातो तो, अगदी खराखुरा

त्याच्यातलं माणूसपण झिरपतं
त्याची माझी नाळ विणली जाते
भिजवत जाते आत, अगदी मनात

अनादी अनंत

वाहते कधीची, ही नदी निर्झरी
शोधित चाललो, तू न मी दिगंतरी

दोन काठांवरी, नांदते वेगळी
पण कशी कोणती, नाळ आहे अंतरी

नात्यात आपुल्या, जाहल्या पडझडी
पण पुन्हा सांधल्या, मनाच्या ओंजळी

दावितो मी तुला, गगनी ही तर्जनी
सारे दाविशी तु, तुझिया दो अंजनी

पुजते जग सारे, मजसी अंतर्यामी
अन मनी माझिया, तूच तू निर्झरी

कळिकाळ

पाऊस पाऊस पाऊस

सगळा धुवाँधार पाऊस!

पांढरा पाऊस, काळा पाऊस

केशरी, निळा, हिरवा... 

पाऊस....

पाऊस!

हरवलं पाण्याचं नितळपण

रंगांचं इंद्रधनुष्य नुसतं, 

पण गढूळ काळसर

स्वच्छ, स्फटिक, निर्मळ, नितळ

बघणार दिसणार कसा पाऊस

चकचकित लोलक आभाळभर

कळिकाळ सरकतो पुढे पुढे

पाऊले, पाऊलवाटा त्याच्या

नकळे कळणार कधी...

कबर

डोक्यावर घट्ट ओढून घेतलीय,
काळीशार खरबरीत घोंगडी.

आरवणाऱ्या सगळ्या कोंबड्यांच्या,
घट्ट बांधून ठेवल्यात चोची.

उमटू पहाणारी सारी अक्षरं,
त्यांच्याच शाईत पार बुडवून टाकली.

कानाचे पडदे शिऊन टाकलेत,
आतल्या शिरांच्याच धाग्यांनी.

सतत जागं होऊ पहाणाऱ्या मनाला,
टाकलय पार गाडून अंधाऱ्या बावी.

आणि आता शांतचित्ते वाट बघत उभा,
बघु उजाडतोच कसा तो, सूर्य...जाणीवांचा!