बकुळीच्या झाडा

बकुळीच्या झाडा
बकुळीच्या झाडा
ठरलय ना आपलं?
वाढायचं,
आपलं आपणच!
नको कोणाचा आधार,
आपल्याला आपणच
घालू आकाशाला गवसणी
अन उधळू सुगंध
या साऱ्या अंगणी

वाढ तुला हवं तसं
पसरू दे परिघ.
वाकू दे फांदी
झुकू दे अवकाश.
तुझा - तुला
तोल सांभाळणं 
जमतय तुला,
तोवर नकोच बघूस
कोणाच्या ही नजरा

हिरव्या गार पानांनी 
घे तुलाच वेढुन.
हवं तर उमलव
नाजुकशा कळ्या,
खूप खूप सगळ्या
अन दे उधळून साऱ्या
हलके हलके तरंगत
येऊ दे खाली
एक एक फुल
अन त्यातल्या
सुकूनही दरवळणाऱ्या
धुंद गंधासारखे
असेच असू दे
तुझं आसुसलेपण!

नाही उमलवलेस
रोज एक फुल
चालेल तरीही.
पण उमलवशील 
तेव्हा अशी उमलव;
असतील नसतील
ती सगळी फुलं, 
की आसमंत सारा 
येेईल तुला शोधत

मग,
ना तुझी 
उंची मोजली जाईल,
ना पाहतील आकार
ना पाहतील पानं
ना फांद्या
ना तुझा पसारा.
वा फुलाचा रंग.

बसं इवलुशा
बकुळ फुलावर
होईल बघ फिदा
सारी दुनिया!
---

"ऐक सखे!"

बायको म्हणून नवऱ्याचे
सारे ताण तणाव
हलके करतेसच तू.
कधी उत्तम स्वयंपाक,
कधी सुरेल गाणे,
तर कधी एखादी झप्पी,
अन कधी कधी तर
नुसतं तुझं असणं!
ते ही पुरेसं असतं.
"त्याचे" ताण तणाव
कमी करायला.
त्याच्या आरोग्याची,
त्याच्या तब्येतीची काळजी
तूच तर घेतेस.
त्याच्या आवडी निवडी,
त्याचं पथ्यपाणी, औषधं...
सगळं तुलाच तर
माहिती असतं!

अगदी तसच
तुज्या बाळांचं,
आई बाबांचं,
सासू सासऱ्यांचही,
शेजार पाजाऱ्यांचही,
अन मित्र मैत्रिणींचही!
सर्वांचेच ताणतणाव
पथ्य पाणी, अन तब्येती
सगळंच पहातेस;
अगदी निगुतीने,
अगत्याने, आपलेपणाने.

पण तुझं काय?
तुझे ता!तणाव,
तुझे आरोग्य, औषध पाणी
यांकडे कोण पहाणार?
नवरा, मुलं, नातेवाईक
असतीलच सोबत.
पण त्याहून महत्वाचं;
ते तुझं याबाबतचं
सजग असणं!
त्याकडे लक्ष आहे का,
तुझं?
तुझं खाणं पिणं,
औषध पाणी
व्यायाम - शरीराचा, मनाचा.
आराम - शरीराचा, मनाचा.
देखभाल - शरीराची, मनाची.
करतेयस न तू?

बघ हं,
गृहिणीपद सांभाळायचय.
तर आधी गृहिणीला
सांभाळायला हवं.
लक्षात येतय?

---