रात्र वादळी सुसाट वारा
जुनीच वही, फडफडती पाने...
हळूच सुटल्या ओळी काही
अलवार टेकल्या भाला वरती
विसरलेली काही सुखे दु:खे
ओणवून पाहती आत माझ्या
त्या सोबतचे सोबती काही
नावे, चेहरे ठळक होती
का रडावे उगाच मी
असता सोबत हे सगेसोयरे
कळी काळाचे फटके काही
होय बसले होते तरीही
फुंकर होती सतत तरीही
सावली अन घट्ट मिठीही
जखमा होत्या काही खोल
पण खपल्याही धरल्या होत्या
अन व्रणाच्या खुणाही आता
पुसट होत आल्या होत्या
मग घोर कशास आता
शांत निवांत हो कृतज्ञ!
---
माहिती आहे ग
पाऊस कधीचा झरतोय;
तुझ्या गालावरून खाली...
शक्य असतं तर
एक एक मोती
जपून वेचला असता
जवळ असतो तर.
अन मग तुझ्याच
गळ्यात घातला असता
माझ्या हातांचा सर!
बकुळीच्या झाडा
बकुळीच्या झाडा
ठरलय ना आपलं?
वाढायचं,
आपलं आपणच!
नको कोणाचा आधार,
आपल्याला आपणच
घालू आकाशाला गवसणी
अन उधळू सुगंध
या साऱ्या अंगणी
वाढ तुला हवं तसं
पसरू दे परिघ.
वाकू दे फांदी
झुकू दे अवकाश.
तुझा - तुला
तोल सांभाळणं
जमतय तुला,
तोवर नकोच बघूस
कोणाच्या ही नजरा
हिरव्या गार पानांनी
घे तुलाच वेढुन.
हवं तर उमलव
नाजुकशा कळ्या,
खूप खूप सगळ्या
अन दे उधळून साऱ्या
हलके हलके तरंगत
येऊ दे खाली
एक एक फुल
अन त्यातल्या
सुकूनही दरवळणाऱ्या
धुंद गंधासारखे
असेच असू दे
तुझं आसुसलेपण!
नाही उमलवलेस
रोज एक फुल
चालेल तरीही.
पण उमलवशील
तेव्हा अशी उमलव;
असतील नसतील
ती सगळी फुलं,
की आसमंत सारा
येेईल तुला शोधत
मग,
ना तुझी
उंची मोजली जाईल,
ना पाहतील आकार
ना पाहतील पानं
ना फांद्या
ना तुझा पसारा.
वा फुलाचा रंग.
बसं इवलुशा
बकुळ फुलावर
होईल बघ फिदा
सारी दुनिया!
---
आकाशाची निळी निळाई
त्यावर दुलई शुभ्र पांढरी
कुणी उधळली निलपरी वरी
ही कापसाची पिसे अशी?
रविकर तो लयास जाई
दाटदाटली पिसांची दुलई
अलवर गंध अंधाराचा तोही
पिसा पिसांवर दाटुनी येई!
भेटावं लागतं कधीतरी
आपल्याला, आपल्याच मनाला...
आपणच कधीकधी स्वतःचाच
येतो राग, होते चिडचिड
आपलीच एखादी कृती,
विचार बोचत राहतो
टोचत राहतो जिव्हारी लागतो
मन खात राहतं
स्वतःलाच!
अन मग शरीर
मनाला शांत करायला
स्वतः खात राहतं
अरबट चरबट
समोर दिसेल ते
मग तर काय
शरीराही चिडतं, कावतं
संप करतं
नाही तर सरळ
भडाभडा ओकून टाकतं
आणि मग तेव्हा जाणवत
गडबड आहे काहीतरी
हुकतय काहीतरी चुकतंय काही तरी
शरीर थकून जातं
मन तर कधीच सुकलेलं...
मग एखादी शांत संध्याकाळ
हातात कॉफीचा कप
आणि आपलीच आपल्याला सोबत!
निवळत रहातं आकाश
झिरपत जातो सायंप्रकाश;
हळूहळू मनातही!
काही तरी उलगडू लागतं
सात कप्प्यातलं
भळभळून व्हायला लागतं
खोल थिजलेल्या जखमा,
कोण कुठले दुखरे आप्त
तरंगू लागतात
मनाच्या तळ्यात
धुवत धुवत होऊन जातं
सारं मन अवकाश ...
डोळ्यातून पाझरतं काय काय
चूक, संताप, चिडचिड,
असहाय्यता, आक्रमकता,
एकटेपणा, भ्रमनिरास,
फसवणूक, निराधार...
सगळं सगळं
भसभसून वाहून जातं.
आणि मग येते
एक नीरव शांतता
आता नसतात कोणीच
राग, लोभ, नसतात क्लिमिषं
नसतात आरोप
नसते अपराधीपण
नसतो एकटेपणा
आता मन मनाशीच बोलू लागतं
काय, कुठे, कसं, किती,
का, कोणी, केव्हा, कशाला...
हळूहळू उलगडत जातात
सारेच प्रश्न!
फक्त ती वेळ यावी लागते.
म्हटलं ना,
भेटावं लागतं कधीतरी
आपल्याला, आपल्याच मनाला!
होने लगी मुलाक़ाते हलके हलके,
बढ़ने लगी वो बाते हलके हलके…
तेरी हँसी से महक उठा हर एक मौसम,
दिल ने सीख लिया मुस्कुराना हलके हलके…
आँखों में सजने लगे रंगीन ख़्वाब कई,
रूह ने ओढ़ ली तेरी चाहतें हलके हलके…
तेरे क़रीब आते ही खिल उठा वजूद,
साँसों में बसने लगी राहतें हलके हलके…
बिन कहे समझ आने लगे सारे अरमाँ,
इश्क़ सिखाने लगा मोहब्बत हलके हलके…
जब तेरा नाम लिया होंठों पर, 'अवल'
ज़िंदगी ने जिना सीख लिया हलके हलके…
---
करते नहीं, शायरी हो जाती है आगे आगे
देखेंगे क्या ग़ज़ल, होती है आगे आगे
इतना ना करो गुरूर, ए हस्ती हम पे,
फ़ना की राह है, सालिक चले आगे आगे
ज़ख़्म भी सज्दा करते हैं, दर ए इश्क़ पे,
हर दर्द बन जाता है, सजदा आगे आगे
मत कर तारीफ़, ये फ़ानी जिस्म की,
रूह का समंदर है, दीदार आगे आगे
पी ली मय ए इश्क़, हमने ख़ामोशी में,
होश जाता रहा, वजूद मिटता रहा आगे आगे
दीदार-ए-यार तो, हो ही चुका 'अवल',
बस रब मिलता है, बंदा खोता है आगे आगे
---
