 |
| फोटो बाय निखिल |
टरारा फाटलं
फडकतं शिड
कायाच्या चिंधड्या
मोडली डोलकाठी
भंगली होडकी
सफरीचा रोमांच
उडवला कधीच
रौद्र वादळाने,
समुद्राची आसक्ती
उतरवू पाहिली
पसरला क्षितीजभर
कभिन्न कालडोह
बरसते अंबर
आली भरभरून
एकटेपणाची झूल
निकराने झगडणं
अनामिक ओढ
अनाकलनीय घटनांची
कोसळणारी रात्र
अविरत गूढगाज
उसळत्या लाटा
कवळती कितीदा
वल्ही सरसावून
ढासळलेलं मन
पुन:पुन्हा सावर
ओसरती लाट
भेलकांडे नाव
वाळूत रुते
सापडे अखेर
सुखाचे निधान
---
रात्र गडद झालेली
हळूच झुळूक आली
तशी त्या उमलून बसल्या.
अन ते कळलच अगदी
वाऱ्याने पसरवला गंध.
वर चांदण्या चमचमल्या
अन त्या प्रकाशात याही.
रात्र चढू लागली तशी
याही अधिकच गंधाळल्या.
पहाटेचा गारवा सुटला
हलकेच पूर्व रंगू लागली.
अलवार उन्हाचे किरण
त्यांना लगटू लागले.
अन मग टपटप टपटप
त्या ओघळू लागल्या.
दुधट, अलवार पाकळ्या
अन गंधाळलेले देठ.
गोऱ्या, नाजूक, पऱ्यांचे
गंधाळलेले गोल पाय.
सारा गालिचाच पसरला
पांढरा, केशरी, नक्षीदार!
---
बरसे कधीचा, झिरझिर पाऊस
इंद्राचा आशीर्वाद, डोईवरी
बनातुनी वाहे, झुळुझुळु वारा
कान्ह्याची पावरी, कानी येई
कृष्णे काठी काळीकाळी काया
विठुची माया, अंथरली
हिरवा पदर, लाल जांभळी कुसर
रखुमाईचा पदर, डोईवरी
उभ्या पिकात कणसे डोलती
आनंदे नाचती, वारकरी
पहाट होते तशी,
डोळे किलकिले उघडू लागतात.(न्यू अॅमस्टरडॅम या सिरिजमधल्या एका पात्राला समर्पित)
मला ऐकायचं होतं,
तुझं बोलणं, तुझा आवाजमला आवडते गोधडी
ब्लँकेटपेक्षाही, जास्त
खूप जास्त"
ब्लँकेट असतं खूप गरम
लोकरीची उब
त्याचं खरबरीतपणा
कधी अगदी अती मऊपणाही
म्हटलं तर जास्त
जाड अन टिकावूही...
पण गोधडी?
ती असते नरम, मऊ
म्हटलं तर उबदार
कधी गारही
पण तिच्यात असते
आजी, आईची माया.
त्यांचं आयुष्य वापरून
बनलेला असतो
एक एक पदर.
त्यांचे अनुभव, विचार;
माझ्यावरचा त्यांचा
गाढ विश्वास;
अन माझी त्यांच्यावर
सगळं सोडून देण्याची
सगळी तयारी...
हे बंधच तर बनतात
सगळ्यात महत्वाचे.
ती पिढ्यानुपिढ्या
वाहत आलेली संस्कृती,
ते आपलेपणाचे धागे
एकमेकांत घट्ट विणलेले.
कधी विलग न होणारी नाती...
मला माहितीय शेवटी
गोधडीच तारून नेणार
मला, तुला, आईला
अगदी आजीलाही.
इतकच नाही तर
साऱ्या विश्वाला!
मला आवडते गोधडीच
त्या ब्लँकेटपेक्षा!
- अवलमावशी
एखादी अभद्र कृती
नासवून टाकते सगळं.
प्राप्त परिस्थितीवरची
साधी एक प्रतिक्रिया;
पण होतं नव्हतं ते सारं
एका क्षणात पुसून जातं.
समोरून आलेला एक वार
तलवारी ऐवजी ढालीवर
पेलता आला असता तर...!
तर ही सगळी क्रूरता
अशी वर आली नसती.
मागे वळून पहाताना
लाज वाटत रहाते
कुठून आली, कुठे दडलेली
इतकी बिभत्सता???
सुसंस्कृततेचे सगळे लेप
खळाखळ आपल्या पायाशी
ढलप्यांनी पडत रहातात.
अन आपण सारेच खुजे होत
त्या ढलप्याच्या ढिगाऱ्यात
हळूहळू सापळे बनत जातो...
विचारांचं कसं असतं न
कधी कधी निरभ्र आकाश
छान निळं निळं, स्वच्छ.
कधी गच्च भरून आलेलं
गडद काळंभोर अंधारलेलं.
अनेक छोट्या पुंजक्यांचं
तर कधी सलग अच्छादन.
कधी भराभर पळणारे मेघ
कधी ओथंबून राहिलेला नद.
कधी झरझर बरसणारे
कधी ढगफुटीने कोसळणारे.
कधी एकाच वेळी धप्पकन
तर कधी संतत धार रिपरिप.
कधी इंद्रधनू सारखे रंगबिरंगी
तर कधी निस्तेज निरस.
कधी गडद असूनही उल्हसित
कधी गडदगूढ, झाकोळलेले.
कधी सूर्यप्रकाशात नाहून
तर कधी विजांनी लखलखून.
कधी वादळी झंजावात लेवून
कधी मंद शीतल झुळूक.
कधी विरळ न उमजलेले
कधी ठोस, ठाम समजलेले.
तर असंच असतं विचारांचं
हे आज निघाले आभाळीचे ढग
करी सोबत त्या एकाकी एक खग