मयूरपंखी

रात्र वादळी सुसाट वारा

जुनीच वही, फडफडती पाने...

हळूच सुटल्या ओळी काही

अलवार टेकल्या भाला वरती

विसरलेली काही सुखे दु:खे

ओणवून पाहती आत माझ्या

त्या सोबतचे सोबती काही

नावे, चेहरे ठळक होती

का रडावे उगाच मी

असता सोबत हे सगेसोयरे

कळी काळाचे फटके काही

होय बसले होते तरीही

फुंकर होती सतत तरीही

सावली अन घट्ट मिठीही

जखमा होत्या काही खोल

पण खपल्याही धरल्या होत्या

अन व्रणाच्या खुणाही आता

पुसट होत आल्या होत्या

मग घोर कशास आता

शांत निवांत हो कृतज्ञ!

---