साथ

दूर दूर पसरलेली

वाट,मऊसर माती

एक मेक पाऊल

रमलखुणांची नाती

भरू भरू आलेल्या

आभाळाची दाट गर्दी

चिंब चिंब भिजताना

उबदार घट्ट मिठी

उधळलेल्या धुळीस,

वादळाची चाहुल

डोळ्याआड रात्रीस

ओलसर पाऊस

ओलांडण्या नदीला

हाती नव्हती नाव

वाहताना परंतु

सोबत होती साथ

जखरंडा

फोटे फ्रॉम  रश्मी साठे

किती हिवाळे, उन्हाळे

अन किती पावसाळे

हर एक वसंतातले

वळण वेगळे, वेगळे।

वाहत्या वाऱ्यासवे मी

फिरवली पाठ किती

तगून जगलो उरी

किती युगे, लोटली।

साज श्रुंगार, चढविला

उतरला तोही कितेकदा

नव्हाळीची नवी तऱ्हा

प्रसवे उदरी पुन्हा।

हरेक फांदी उकली

अंतरीच्या कळा किती

उतरून हरेक ठेवी  

हिरवी पाने, किती।

उभा कधीचा इथे

बदलुनी रंग रुपे

जख्ख म्हातारा म्हणे,

कुणी, जखरंडा म्हणे।

---

काळ

खिडकीत बसून

बाहेरची मजा

न्याहाळणारी ती
इटुकली गोंडस
फ्रॉकवाली परी

हलणारी झाडं
उडणारी चिमणी
आकाशात कधीतरी
उंच उडणारा
रंगबिरंगी पतंग

पडणारा पाऊस
नाचणारी उन्हे
उगवणारा सूर्य
रात्रीचा चांदोबा
कधी चांदण्याही

तिला वाटे
बाहेर जावे
मस्त फिरावे
पावसात भिजावे
गवतावर लोळावे

पण कधीच
आई बाबांनी
एकटीला नाही
जाऊ दिले
कधीच नाही

आता तर
तीच घाबरते
खिडकी बाहेरची
भितीदायक भूतं
घाबरून बसते

खिडकीच्या आतलं
सुरक्षित जग
तिला सुखावतं
गज आता
तुरुंग नसतात
--

वादळ!

वृक्ष पेलतो नभांना, जीव ओवाळुनि

बरस बरस असा, फुलु दे अंगी अंगी

गूढ सावळछाया, मनास या वेढी 

नको वास्तवाचे भान, मज स्वप्न हे भुलवी

लोका वाटे भय याचे, मज  आधार तोचि

मना डोळ्यातले आसू, लपे नभाच्या अंधारी

दु:खाचा हा आठव, जपे उराउरी

बरस बरस असा, फुलु दे अंगी अंगी

परि आस ही, सुटता सुटे नाही

मन मनास कसे, उलगडेना काही

दिवटीच्या उजेडी, तिक्षा सजणाची

डोळे स्थिरावती माझे, रस्ता नागमोडी

घोंगावुनि आला वारा, सुसाट वादळी

बरस बरस असा, फुलु दे अंगी अंगी

सावळ्याची दुलई, येई चहुओरांनी

आस मनात असे, लुकलुकत्या दिव्यापरि

येईल साजण दारी, सजेल रात्र सारी

बरस बरस असा फुलु दे अंगी अंगी

मेघा...

इतकं सारं 

कळिकाळाचं

दु:ख घेऊन

भोरविभोर होऊन

निघालास तर खरा

पण इतकं वाहून नेणं 

होई ना न तुलाही?

मग बरसलास

नको तसा 

नको तिथे!

असं कर 

आता झालाच आहेस मोकळा

तर आरुढ हो वाऱ्यावर

बघ सगळं वाहून टाकल्यावर

कसं हलकं हलकं वाटतं

मग भराऱ्या घेत

जाशील बघ 

कुठच्या कुठे

लहरत!

विश्वरुपदर्शनि

मानवा शोधिशी

मजसी तू परि

चराचरात मी 

बघ फिरुनी

जरा मागुति

दृष्टी वळवुनि

मान उंचावुनि

जर पाहशी

सापडेन मी

वृक्ष वल्लरीतुनि

कृष्णहाती पावरी

वा अर्धनटेश्वरनारि

पुन्हापुन्हा दाखवी

पहा विश्वरुपदर्शनि

- अवलरुप आरती

फिदा

जुईच्या वेली,

जुईच्या वेली

ठरलय ना आपलं?

वाढायचं,

आपलं आपणच!

नको कोणाचा आधार,

नको वर वर चढणं,

नको आकाशाला गवसणी

अन नको 

न पेलणारा भारही!

वाढ तुला हवं तसं

पसरू दे परिघ.

वाकू दे फांदी

झुकू दे अवकाश.

तुझा - तुला

तोल सांभाळणं 

जमतय तुला,

तोवर नकोच 

बघूस कोणाच्या 

नजरांचे इशारे!

पोपटी पानांनी 

घे तुलाच वेढुन.

हवं तर उमलव

नाजुकशी कळी,

एका वा अनेक.

पण असू दे सुगंधी

अगदी सारा प्राण,

साठावा श्वासात

असेच असू दे

आसुसलेपण!

नाही रोज 

उमलवलीस 

सारी फुले 

चालेल तरीही.

पण उमलवशील 

तेव्हा अशी उमलव;

असतील नसतील

ती सगळी फुलं, 

की आसमंत सारा 

येेईल शोधत तुला!

मग, ना तुझी 

उंची मोजली जाईल,

ना मोजली जाईल

तुझ्या फुलांची संख्या.

ना पाहतील 

पानं ना फांद्या,

वा तुझा पसारा.

बसं इवलुशा

कळीवरती एका

फिदा सारी दुनिया!

-अवल

प्रतिमा

 

झाकोळले नभ, सावळीच आभा

उगाळुनि गंध, रवी क्षितीजाशी उभा 

गोदावरीत उतरले, सारे आकाशीचे रंग 

पाहण्यास सोहळा, आला बाहेर श्रीरंग

कर कटेवरी दोन्ही, शिरी शोभे तो मुकुट  

प्रत्यक्षाहुनि प्रतिमा, दिसे विठुची उठून

सुर्यास्त

 

चला आता

रथ निघाला

पाठीमागे लोट,

गर्द केशराचे!

येईल लवकरच

अंधाराचे साम्राज्य

पेटवायला हव्यात

ज्योती घराघरात

घनगंभीर रात्र  

जागवायला हवी

उद्याचा सुर्योदय 

साजरा करायला!

जीवनदान

बघ हात पुढे केलाय मी

मागतोय तुला जीवनदान!

छे माझ्यासाठी नाही तुझ्याचसाठी!

रुजव मला मातीत

पण त्यावर खोच

एखादीतरी फांदी!

मग तिला धरून 

येईन पुन्हा वर

तुलाच जगवण्यासाठी!