खामोशी

तसा जगाने ही
अन्याय केला होता
माझ्यातल्या मला ही
वेगळे मानले होते.

तुझा आजचा हा
हेका सामर्थ्यशाली
मला कळला नाही
न कळो कधीही.

तुझ्या मनातल्या
माझ्या स्पंदनांचा
जो आकार होता
तो वेगळा होता.

का गोंधळ नात्याचा
घातलास तू ही
होता आधार तूच
मज आज समजण्याचा.

होता राग माझा
माझ्या न समजण्याचा
अन तू ही तेच केले
मज आवरेना उमाळे.

झालाच भावनांचा
कडेलोट परतोनि
पण तो वेगळा होता
अन हा वेगळा आहे.

युटोपीयन शोध

वाटेवरचा हिरवा किडा
अजूनही वळवळतो आहे
अंतरीच्या गूढ गर्भी
हिरवा चाफा शोधतो आहे

डोळ्यावरच्या तिरीपेसाठी
पिंपळ छाया शोधतो आहे
पौर्णिमेच्या चंदनरात्री
तिसरा डोळा शोधतो आहे

पानगळीच्या गालीच्यावर
हिरवे पान शोधतो आहे
भावनेच्या वातीसाठी
नास्तिक देव शोधतो आहे

वाटेवरचा हिरवा किडा
अजूनही वळवळतो आहे
पानगळीच्या गालीच्यावर
हिरवे पान शोधतो आहे

अंतरीच्या गूढ गर्भी
हिरवा चाफा शोधतो आहे.

(वाट- आयुष्य

किडा- आपण/ व्यक्ती

हिरवेपणा- जगण्याची इच्छा/ वृत्ती

हिरवा चाफा- जाणवणारे पण पटकन न सापडणारे/ न समजणारे असे काही( ज्ञान, तत्वज्ञान, धर्म, शास्त्र, कला,....)

डोळ्यावरची तिरिप- जशी त्रासदायक असते तसा जगतानाचा अनुभव

पिंपळ- फार काही सृजन नसणारा पण तरीही अस्तित्वाचे महत्व असणारा जीव म्हणजे आपण स्वत:

छाया- सुख

पौर्णीमेची चंदनरात्र- सुखाचा काळ

तिसरा डोळा- सगळं संपणारं आहे अन पुढे नवीन काही आहे प्रलय अन सृजन यांचं न संपणारं चक्र

पानगळीचा गालिचा- सृष्टीचे हे जीवनमरणाचे चक्र

हिरवे पान - पुन्हा जगण्याची इच्छा हाच संदर्भ

भावनेची वात- मानवी मनातील माणूसपणाची भावना

नास्तिक देव शोधतो- कोणी एक निर्माता नाही हे माहिती असूनही मानव्यपणात देव शोधणं)

प्रिय सूर्यफुला

तुझाच मला आधार होत.
तुझ्या सावल्या टाळत
अंधार मी खोदत होतो.

एकदा विचार आला,
चढून पहावा सूर्य एकदा !
पण तेव्हढ्यात थबकलो,
विचार केला....
त्यासाठी तुझ्या सावलीतून,
तुझ्या देठावरून जाताना,
एखाद वेळेस
तुझ्या पाकळीलाच
सूर्य समजून थांबलो तर ?

आणि म्हणून
तुझ्या सावलीशी
थबकलो, मागे सरलो
आणि
तेव्हाच मला उमगले,
उमलले,
मीच एक सूर्यफूल
मीच एक सूर्यफूल

असते ती फक्त ...........

सुख असतं; पण ते फुलण्याइतपतच
कृतार्थता, महत्वाकांक्षा, अधिकार ;
तेही असेच गोंजारणारे !

दु:खही तसं अहंकाराशी जोडलेलं
पराभव, अपमान, विश्वासघात
तसे सगळेच त्या अहंकाराचे !

इतरही तळ्या-मळ्यातले...
एखादी पुसट सीमा घेउन
एकमेकांना ढुशा देणारे !

तसं पाहिलं तर
आपलं असं काहीच नसतं;
असते ती फक्त
एक अलिप्त उदासिनता........... !

नकार

माझ्याच मैफिलीला मी जागलेच नाही
माझ्यातल्या मलाही आपले न मानले मी

माझ्याच भावनांना सूरशब्द ना दिले मी
होकारास तुझ्याही हुंकार ना दिला मी

कालच्या सर्व चुका माझ्याच मानल्या मी
अन नव्या जाणिवा या नाकारल्या आज मी ही

बंध

तुझा माझा एक बंध
पण ना
खिळवून टाकणारा गंध

गर्भात असतानाही
तुझा ताल वेगळा
ताराही वेगळ्या झाल्या
जन्म देताना

आता फक्त
सारखे सूर छेडण्याचा
हा आमरण प्रयत्न ...

कॅटॅलिस्ट

माझा मलाच होकार देताना
परंपरेचे, संस्काराचे, सल्ल्यांचे
सारे सारे धागे ;
उरापोटी आवरावे लागले.

तेव्हा धाऊन आली
तुझी आस्था, आपुलकी
आणि
शब्दांहूनही खुप काही....!

श्रद्धेचे बंध तोडताना
व्यवहाराचा काठ सोडताना,
आधार होता तो फव-त
तुझ्या विश्वासाच्या पंखांचा.

माझे पंख फडकताच
तू मात्र
हळूच दूर झालास,
कॅटॅलिस्ट सारखा.... !

द्वैत

माणसांच्या पुरातून
उसळणारे,
हे आयुष्य !
प्रत्येक उसळीसरशी
आणखीन फेसाळणारे,
शुभ्र पांढरे....!
आणि तरीही
दुभंगत जाणारे....,
वार्‍यातून - लाटांतून
भरकटणारे...!
तरीही
डोलकाठीच्या स्वामित्वाची इच्छा
आकांताने उराशी लावून...,
नाही;
अनंताशी नाते सांगताना
वेगळेपण मी जपणार आहे !

आस

समोरून येणारी अनेक श्वापदे,

रोखलेली शिंगे..., आवासलेले जबडे...!
पाय रोवून, मनावर ताबा ठेवून...
आणि तरीही आतल्या आत
बंदिस्त होत..
सामोरी जाते आहे,
ताठ उभी राहून !
अनेक भावना, आकांक्षा...
हातावर पापणीचा केस ठेवून-
तो उडण्याची वाट पहात,
ही मालिका संपेपर्यंत
पाहते आहे, भरभरून
कोसळणार्‍या अंधाराकडे !
.............................
...............................
............................... !
संकटापासून पळून न जाण्याची
माझीच एक भयंकर आस !

मुखत्यार

तू विचारले नाहीस ,
मी ही ते गृहित मानले.
तेच आज मात्र नवीन भासवून
तू, तिसर्‍याकरवी मान हलवलीस....

तिची डावी-इजवी सारं काही सांगून गेली....
तुझी तडजोड, तुझा भित्रेपणा...
की साधा सरळ व्यवहार ?

पण विसरलास ?
या व्यवहारात डोळ्यांची भाषा
तूच सुरू केली होतीस, कधीकाळी...

त्याबद्दलही तक्रार नाही,
तुझा तू मुखत्यार आहेस !
पण माझ्या वेलीला
खतपाणी घालून,
फांद्या छाटण्यात,
तू काय मिळवलस ?
तिची मूळं तर
तशीच राहिलीत ना ?

दु:ख इतकच,
ती रुजवण्यास, वाढवण्यास, जपण्यास
माझी मीच मुखत्यार राहिले....!