Wednesday, March 17, 2010

अद्वैत


यमुना तीरी राधा कधीची
वाट पाही श्रीरंगाची
मिटलेल्या दोन लोचनी
मूर्ती चित्तचोरट्याची

कोण जाणे कसे जाहले
एक अवचित घडून गेले
मोरपीस तव डोईवरले
पुर्‍या शरीरी तिच्या फिरले

माधवाचे रुप गोजिरे
तिच्या मुखी रेखियले
नाग लाघवी वेणूचे
तिच्या वेणीत उतरले

सारे गारूड विश्वाचे
तिच्या चोळीत झळके
चैतन्य परम-आत्म्याचे
तिच्या पदरी सामावले

सावळ्याची निळाई
उतरली तिच्या देही
काया मोहरूनी तिची
झाली अंतर्बाह्य हरीची

आला आला श्रीरंग
हरपूनी होई स्तब्ध
पाहूनी राधेतलं
स्वतःचेच प्रतिबिंब

राधा, राधा न राहिली
राधा कृष्ण कृष्ण झाली
अचंबित होई हरी ही
द्वैतातले अद्वैत पाहुनि


२५.०१.२०१०

Friday, February 26, 2010

कृष्णा , थांबव तुझा पावा




कृष्णा , थांबव तुझा पावा
घरचे सारे काम, अन सासूचा पहारा
संध्याकाळची वेळ, अन सा-यांच्याच नजरा
कृष्णा , थांबव ना पावा !
कृष्णा , थांबव तुझा पावा
कालिंदीचा तट, तिथे गोपांचा मेळावा
कदंबाची सावली, जिथे सगळ्यांना विसावा
कृष्णा , थांबव ना पावा !
कृष्णा , थांबव तुझा पावा
मनीची मझ्या घालमेल, त्यात तुझा पुकारा
होते कालवाकालव, मन पिसाटवारा
कृष्णा , थांबव ना पावा !
कृष्णा , थांबव तुझा पावा
गोळा झाले सारे, गोकुळ भोवती तुझ्या
राहिले नाही भान, जनाजनास सा-या
आता हरकत नाही, सख्या वाजव तुझा पावा
कृष्णा , वाजव ना पावा !

Wednesday, February 24, 2010

कृष्णा....


काम तसे नेहमीचे
मन राधेचे गुंतलेले
अन अचानक ,
कानात बरसू लागले
आर्त सूर बासरीचे.

थंडीचे छोटे छोटे दिवस,
त्यातली धुक्याने गारठलेली सायंकाळ.
गावातले चिडिचुप्प झालेले रस्ते
गप्प उभ्याने रा़खण करणारी झाडे.
अंधुकलेल्या पायवाटा
यमुनेचा नीरव किनारा.
तिचे संथ हलणारे
निळे सावळे पाणी
त्यात तटावरच्या झाडांची
संथ हलणारी सावली.
चुबकन वर येणारी
एखादीच मासोळी.
अलवार चांदण्याची अष्ट्मी
पायाखाली रूतणारी शुभ्र रेती.

आर्त सूर आता
अधिकच तीव्र झालेत,
पण श्रीहरी तर
दिसत नाही.

"कुठे शोधू तुला माधवा?
हा तुझा लाडका कदंब...
पण तिथेही नाहीस तू.
अन हे काय ?
त्याच्या पावलात
हा बाण कसा रुतून बसलाय ?
अन त्यातून पाझरणारे
हे शुभ्र दूध ...?
ही जिवाची अशी घालमेल
श्रीरंगा संपव ही वेदना.
नको, नको, थांब जाउ नको
मलाही घे ना रे, ने ना रे
..........................."

अन मग एक स्तब्ध शांतता
................................... !

दुस-या दिवशीचा सूर्य उगवला
पण
आसमंतातला सूर हरवून गेलेला.
अन यमुना अश्रू ढाळत उभी ;
सोबत राधेचे कलेवर
अन
त्या तिकडे लां ऽऽऽऽ ब रानात
श्रीकृष्णाचे........ !

२१.०१.२०१०

Monday, June 22, 2009

विझू नको

थांब थांब विझू नको
नकोस फडफडू

मान्य आहे
अंधारलय
ज्योतीने ज्योत
पेटवावीच लागेल

जगात वाहणारा
जोराचा वारा
त्यातून तुझ्या हातात
नवी ज्योत

अरे लोकांना
लागेल थोडा वेळ
तुझ्या ज्योतीचे
ओळखायला तेज

पण एक नक्की
येतील एक एक
आपणहून
तोपर्यंत थांब

विझू नकोस
नकोस फडफडू


Monday, February 2, 2009

आशा


अष्टमीचा चंद्र शांत
ढळला बघ पश्चिमेस
मंद मंद थंड वात
शीरशीरी तनमनात

लाल केशराचे घट
फुटती नील अंबरात
पक्षांचे थवे नभी
मग्न गोड कुजनात

सरली बघ काजळरात
उदयास येई प्रभात
उजळला आसमंत
नव आशा पल्लवीत

Friday, December 5, 2008

अगणित अश्वत्थामे !

Thursday, May 6, 2010
{अश्वत्माथा एक चिरंजिवी ! मृत्यूचे त्याला भय नव्हते. मात्र महाभारतातील एका भयंकर चुकीमुळे, त्याच्या कपाळावरचा जन्मजात दिव्य मणी उपसून काढला गेला. अन तिथे राहिली एक न सुकणारी जखम ! ही डोक्यावरची भळभळणारी जखम घेऊन हा चिरंजिवी अजूनही फिरतो आहे.

आपला समाज एक सनातन समाज - ज्याला आदि नाही, ज्याला अंत नाही ! एका अर्थाने चिरंजिवी ! आपल्याही कपाळावर एक दिव्य मणी आहे, संयमाचा !

गेल्या काही दिवसात, काही घटनांनी हा संयमाचा दिव्य मणी असाच उपसून काढण्याचा प्रयत्न केला गेला. एक भळभळणारी जखम घेऊन आपण फिरतो आहोत. आपल्यातले हे दिव्यत्व पुन्हा प्राप्त करूयात. सर्व शहिद व्यक्तींची आठवण सतत जागती ठेऊयात आणि त्यांना आदरंजली वाहूयात. अन हा संयम पुन्हा मिळवून पुन्हा ताठ उभे राहूयात, अधिक संघटित होउन, अधिक ताकदवान होऊन !}


"अरे निचे बैठ, निचे बैठ...."
असे तो म्हणाला,
अन प्रतिक्षिप्त क्रियेने
मी खाली बसलो.
अन डोक्यावरून एक गोळी
सणसणत मागे गेली.

वळून पाहिले
मला सांगणाराच
त्या गोळीचा
बळी ठरला होता !

खरं तर संध्याकाळी
दिवसभराचा ताप ताण
हलका करण्यासाठी
रोजच जातो मी
गेट वे आँफ इंडियावर !

आज मात्र
आख्ख्या इंडियाचा ताण घेऊन
वणवण फिरतोय मी
या गेट वरून त्या गेट वर !

त्या अनामिकाचा,
गोळीने छिन्न विछिन्न झालेल्या चेह-याचा
फक्त एक फोटो आहे हातात
अन त्याच्या हातातला डबा,
अन त्याच्या पाकिटातले काही पैसे,
अन हो
त्याचे फुटके नशिब !
ज्याच्या मुळे मी आज फिरतोय
जिवंत !

वणवण फिरतोय त्याचे
नाव- पत्ता शोधण्यासाठी
अन
त्याच्या जिवलगांना
आधार देण्यासाठी.
त्याच्या शेवटच्या दर्शनाने
खचतील ते.

पण किमान
पुढच्या आयुष्याची
त्रोटक शिदोरी
एखाद वेळेस मिळेल
एखाद्या राजकारण्याकडून !

किंवा होईल त्या फोटोची फ्रेम !
घरातल्यांना देईल
आयुष्यभराचे दु:ख - वेदना !
किंवा
एखाद्या भावी, चांगल्या नेत्याला
देईल तोच फोटो
एक प्रेरणा !

लाखोंचा बिना नेत्यांचा समूह !
त्यातला मीही एक
मिणमिणता प्रकाश.
शोधत फिरतोय त्या किरणाला.
नेता नाही तर नाही,
किमान
माझ्यासारख्या
जन्मभराची जखम घेऊन
फिरण्या-या इतर अश्वथाम्यांची
ओळ्ख तरी होतेय,

दूध नाही, तक नाही,
अन पीठ्-पाण्याचे दूधही नाही,
फक्त डोळ्यातल्या पाण्याने
तहान भागवण्याचा प्रयत्न करतोय.
प्रयत्न करतोय
त्याची मुलं, माणसं,
आई , बायको आणि
कितीतरी....
त्यांचा शोध घेण्याचा.

एका हातात
माथ्यावरची भळभळणारी जखम घेऊन
अन दुस-या हातात
त्याचा फोटो.......!
माझ्या सारखेच
कितीतरी,
अगणित अश्वत्थामे !

५.१२.२००८




Monday, September 22, 2008

पद्मजा

इतर फुलांचं तसं बरं असतं
आधाराचं खोड तरी भक्कम असतं;
अगदी वेलीलाही भिंतीचा, किमान
दुसर्‍या झाडाचातरी आधार असतो.

कमळाला मात्र
"भक्कम आधार नाही-"
हे कळायचाही वाव नसतो.
गढुळ पाण्याआड
सगळं काही झाकलेलं असतं.

त्यातल्या त्यात एक बरं असतं,
त्याची पानं, वेगळा रंग, आकार
घेऊन का होईना
पसरलेली असतात-आसपास
तेव्हढाच दृष्य आधार... !

फुलं म्हटली की डोळ्यांचे सुख !
नाजूक, गोलाकार वळणं,
हिरवा ताटवा,
स्वच्छ, सुंदर फवारा,
रंगीत फुलपाखरं,
चिमुकले पक्षी,...
सगळं कसं
आखीव-रेखीव, गोंडस, सुगंधी....

पण कमळाचं काय ?
खाली चिखल, नाहीतर गढूळ पाणी.
त्याखाली झाकलेला मऊ, नाजूक देठ.
मोठी मोठी जाड पानं .
ती ही पाण्याचा एखादाच
न मिसळणारा थेंब जपणारी.
पाकळ्यांचा टोकेरी देखावा.
ना गंध कोवळा.
बरं वर घोंगावणार तोही भुंगा.
काळा, जाड अन बेढब....!

पण,
हिच प्रतिकुल परिस्थिती घडवते त्याला.
जास्त कणखर, जास्त ठसठशीत्, जास्त मोठी
अन टिकावूही.
इतर फुलांपेक्षा असलेलं वेगळेपण;
प्रतिकुल परिस्थितीचा कॅनव्हास;
त्याच्याशी झगडून वर येण्याचा त्याचा स्वभाव;
त्यातून फुलण्याचे त्याचे कसब;
या सर्वांतूनच तर स्विकारलं जातय त्याचे
"राजपद" !

Tuesday, July 1, 2008

रग्गड ...

हाती बदामाचा दाणा
रगड, रगड, रगड
हाती बुद्धीजन्य तेल

हाती भुईचा शेंगदाणा
रगड, रगड, रगड
हाती जिव्हेचे सुख

हाती छोटासाच तीळ
रगड, रगड, रगड
मिळे थंडीतही सुख

हाती वाळूचाच कण
प्रयत्ने वाळूचे रगडता
तेलही गळे

हाती नाही काही
रगड हातावर हात
कर्तुत्वाचे नवनीत
तेच मला रग्गड !

Wednesday, May 21, 2008

निसर्ग चक्र

छोटे छोटे
थेंब चिमुकले
नभांनाही
जड झाले

पावसानेही
दिले टाकूनी
पर्वतालाही
पेलले नाही
नद-नद्यांनी
दिले वाहूनी

अखेर त्यांना
रडूच फुटले
खारट आपले
अश्रू घेऊनी
समुद्राच्या
कुशीत शिरले


Saturday, March 8, 2008

सर

आज पडणारच थोडा पाऊस
होणारच हवा थोडी गार
होणारच गारांचा शिडकावा
अन थोडे कोवळे ऊनही

हवेत येणारच थोडे धुके
अन पानांवर ओथंबलेले दव
पाखरांना फ़ुटणारच कंठ
अन झाडांना फुलांचे धुमारे

होणारच सर्वांचे मुड जरा बरे
येणारच चेह-यावर हसू थोडे
होणार मने ताजी तवानी
येणार जुन्या जुन्या आठवणी

थोड्या पावसाच्या, गप्पांच्याही
पडणारच थोडावेळ तरी इंद्रधनुष्य
आज होणारच तुमचा अंमल
आज येणारच पाऊस - सर !