लोकं म्हणतात तुझ्या
शिरावरचं मोरपीस सुंदर
काहींची नजर हटत नाहीचालवुनि चाका, गरगरा पायी
भेटीलागी जिवा,
तुहिन वादळ
बर्फाळ चादर
हिमाचा पाझर
दुलई धवल
छतांवर भुरा
ओलेत्या वाटा
शांत गावकूस
नाही मागमूस
पानोपानी ओस
ओथंबला कोष
गारठे आसमंत
परिपक्व हेमंत!
--
वाहते कधीची, ही नदी निर्झरी
शोधित चाललो, तू न मी दिगंतरी
दोन काठांवरी, नांदते वेगळी
पण कशी कोणती, नाळ आहे अंतरी
नात्यात आपुल्या, जाहल्या पडझडी
पण पुन्हा सांधल्या, मनाच्या ओंजळी
दावितो मी तुला, गगनी ही तर्जनी
सारे दाविशी तु, तुझिया दो अंजनी
पुजते जग सारे, मजसी अंतर्यामी
अन मनी माझिया, तूच तू निर्झरी'
---
अंधाराला पडे
चांदण्याचे खळे
बाभळीला आले
निशिगंधाचे कळे
दाट जंगलातले
निळेशार तळे
गुज मनातले
मनालाच कळे
साज चांदण्यांचे
गाज किनाऱ्यांची
निळेशार हले
मनाच्या तळ्याशी
शंखशिंपले, मोती
बांधलेली घट्टनाती
संवाद अविनाशी
मनाचा मनाशी
भोवरे नदीच्या कुशीत
ब्रम्हांड मनात ठेवले
साऱ्या विश्वाचा होऊन
कान्हा राधे साठी उरे
---
(ख्वाजा मेरे ख्वाजा हे जोधा अकबर मधलं गाणं फार आवडतं. शब्दही, दृष्यही. सुफि संप्रदायाबद्दल एक गूढ आकर्षणही आहे. आज पुन्हा हे गाणं ऐकताना पहाताना हे सुचलं...)
सगळीकडे भरून तू
बाहेर तू, आत तू
तुझ्यात तू, माझ्यात तू.
फिरतो मी माझ्याच भोवती
की फिरतो तुझ्या भोवती
की तूच फिरवते आहेस मला
की तुझ्यातल्या मला फिरवतो आहेस?
एक हात वर, एक बाजुला
वरून तुला घेतो सामावून
अन बाजुने देऊन टाकतो
तुझे तुलाच माझे मीपण!
तूच माझा मालिक
तूच माझा कर्ता धर्ता
तुझ्यातच मी, माझ्यातच तू.
संसार भवंडरात फिरणारा
मला गुंतवणाराही तू
अन सोडवणाराही तूच
हे माझ्या परमात्म्या
तुलाच सारे सादर!
तशी मऊ गोधडी असतेच
उबदार, आधार देणारी,
ती:
कसे रे, सगळे हात
पसरून उभा रहातोस
माझा एक एक अश्रु
अन एक एक इच्छा
हलकेच झेलायला!
तो:
कशी ग फुलत असतेस
सुखात, अगदी दुखातही.
माझ्या साऱ्या पानांना
सुगंधीच नाही तर;
केशरीही करून टाकतेस
हळुवार बरसण्याने!
कितना छोडू, कितना पकडू
रफ्तार न समझ सका मैं |
कितना ले लु, कितना दे दु
ब्यापार न समझ सका मैं|
कितना देखु, कितना दिखाऊ
दिखावा न दिखा सका मै|
कितना खाऊ, कितना खिलाऊ
होटल न खुलवा सका मै|
कितना सिखु, कितना सिखाऊ
पाठशाला न चला सका मैं|
कितना जिऊ, या जिना बस करू
ये भी न समझ़ सका मैं|
जो है हाथोंमे, उसे गले लगाऊ
बस इतना समझ़ सका मैं|
