Tuesday, September 10, 2019

अनादी अनंत

वाहते कधीची, ही नदी निर्झरी
शोधित चाललो, तू न मी दिगंतरी

दोन काठांवरी, नांदते वेगळी
पण कशी कोणती, नाळ आहे अंतरी

नात्यात आपुल्या, जाहल्या पडझडी
पण पुन्हा सांधल्या, मनाच्या ओंजळी

दावितो मी तुला, गगनी ही तर्जनी
सारे दाविशी तु, तुझिया दो अंजनी

पुजते जग सारे, मजसी अंतर्यामी
अन मनी माझिया, तूच तू निर्झरी

Sunday, September 8, 2019

कळिकाळ


पाऊस पाऊस पाऊस
सगळा धुवाँधार पाऊस!
पांढरा पाऊस, काळा पाऊस

केशरी, निळा, हिरवा... 
पाऊस....
पाऊस!

हरवलं पाण्याचं नितळपण
रंगांचं इंद्रधनुष्य नुसतं, 
पण गढूळ काळसर

स्वच्छ, स्फटिक, निर्मळ, नितळ
बघणार दिसणार कसा पाऊस
चकचकित लोलक आभाळभर

कळिकाळ सरकतो पुढे पुढे
पाऊले, पाऊलवाटा त्याच्या
नकळे कळणार कधी...

Friday, August 9, 2019

कबर

डोक्यावर घट्ट ओढून घेतलीय,
काळीशार खरबरीत घोंगडी.

आरवणाऱ्या सगळ्या कोंबड्यांच्या,
घट्ट बांधून ठेवल्यात चोची.

उमटू पहाणारी सारी अक्षरं,
त्यांच्याच शाईत पार बुडवून टाकली.

कानाचे पडदे शिऊन टाकलेत,
आतल्या शिरांच्याच धाग्यांनी.

सतत जागं होऊ पहाणाऱ्या मनाला,
टाकलय पार गाडून अंधाऱ्या बावी.

आणि आता शांतचित्ते वाट बघत उभा,
बघु उजाडतोच कसा तो, सूर्य...जाणीवांचा!

Monday, June 10, 2019

सर्वश्रेष्ठ साहेबाची सर्कस



आमच्या लहानपणी न,
खरीखुरी सर्कस असायची.
प्राणी, पक्षी, माणसं...
त्यांच्या कौशल्याची सर्कस;
त्यांच्या धीटपणाची सर्कस.
आणि आम्हाही अगदी
प्राण डोळ्यात आणून
बघायचो ती.

कधी टाळ्या, कधी ओरडा
तर कधी अगदी शिट्याही
मारत काही लोक.
वाघा, सिंहाच्या डरकाळ्या
रिंगमास्टरचा चाबूक
वाघासिंहाचे शेळी बनून
स्टुलावर बसणे
शेळीसोबत जेवणे.
अगदी आगीच्या गोलातून
झपकन उडी मारणंही!

उंच पाळण्यावरच्या कसरती
हात सोडून हवेतच
इकडून तिकडे उडू मारणं
झोक्याचा हात सोडून
कोलांटी उडी मारून
दुसरा झोका झपकन पकडणं...
काळजात धस्स व्हायचं.
त्यातून त्या कमनीय बांध्याच्या
रंगलेल्या गोऱ्या ललना
कमावलेले शरीर असणारे
तरणेबांड सौष्ठववीर
सारं कसं डोळे दिपवणारं
काळजाची लकलक वाढवणारं!
विविध रंगी पक्षी
ससे, उंदीर, माकडं
त्यांनी चालवलेल्या
इटुकपिटुक गाड्या, सायकली
तोफेतून डागली जाणारी माणसं
अन सगळ्यांना हसवणारे
रंगिशिगी, कोलांट्या वीर
ढुंगणावर चटअॅक पट्या खाणारे
दोन चार अतरंगी विदुषक!

काय धमाल यायची
त्या साडेतीन तासात.
सर्कशीचा ते झगझगीत गोल
त्यातली न्यारी दुनिया
सगळेच कसे
अचंबित करणारे!

संपले ते बालपण
संपली ती सर्कस
प्राणिजगतावरचे
वाचवायला संकट
आले नवे नियम
सरसावले प्राणिप्रेमी!

अन मग
अन मग आली
नवीन सर्कस

सगळ्यांच्या घराघरात
टिव्हीमधे रोज आदळू लागली
सर्वश्रेष्ठ साहेबाची सर्कस!

जाहिरातींच्या प्रॉडक्टमधून
जनतेनेच विकत घेतले तिकिटे
रोजचा रतिब, रोजचा नवा खेळ
काही अरेरावी लोकांच्या डरकाळ्यी
उन्मत्त सुंदरींचे तोंडपट्टे
अतरंगी स्वभावाचे विदुषक
टास्कच्या नावाखाली केलेले राडे
एकमेकांच्या उरावर बसून
केलेली शिवीगाळी, उठवलेली राळ
आणि विकएंडच्या डावात
जिभेने झोडपणारा रिंगमास्टर

जनता चकित, बेभान
साडेतीन महिन्यामधे
रोज चालणारी ही सर्कस
डोळे विस्फारून बघतेय
गलेलठ्ठ पैसे घेऊन
सर्कस करणारे उत्तम नटनट्या
सोलताहेत एकमेकांना
अन ते पहात हृदयशून्य
जेवत, खात तुटून पडतेय
भाकड चर्चेत चवीचवीने.

कुठे गेली ती माणूस जमात;
प्राण्यांवरही दया दाखवणारी?
बहुदा प्राणीप्रेमींसारखे
माणूसप्रेमी राहिलेच नाहीत आता.
किंवा असेही असेल
प्राण्यांइतकीही किंमत
राहिली नाही आज
माणसाची...

तर, चालू आहे
सर्वश्रेष्ठ साहेबाची सर्कस!

Wednesday, June 5, 2019

अंतरिक्ष स्तंभ



विश्वासाचा खांब
अगदी मध्यात,
तरंगता...

आजुबाजुला आहेतच इतरही
रुढी परंपरांचे खांब
जबाबदाऱ्या, अपेक्षांचे खांब
अपेक्षा, अधिकारांचे खांब
प्रेम, आदर, आपुलकीचे खांब
अगदी दैनंदिन कामकाजांचेही खांब

या सर्वांच्या आधाराने उभा आहे,
अगदी किस्टोन असलेला
विश्वासाचा ते एक खांब
आहे अधांतरीच, इतरांवर भार टाकून
अगदी थोडासा धक्काही
पुरेसा आहे, त्याला निखळायला

हलतो तो कधी कधी
इतरांच्या नादाने
पण तो निखळता कामा नये
तो जर खाली आला तर..
तर सारे मंदिर ढासळेल
सारा डोलाराच खाली येईल

विश्वासाचा स्तंभ!
अस्तित्वाचा स्तंभ!!
अंतरिक्ष स्तंभ !!!
- आरती

(यामागे एक कथा आहे. लेपाक्षी मंदिरात  हा अंतरिक्ष स्तंभ आहे.
जमिनीपासून वर उचललेला मध्यातला स्तंभ. पण किस्टोन. तो पडला तर सारे मंदिर पडेल असा)

Friday, April 12, 2019

तो येतोय...




आला, पुन्हा आलाय त्याचा निरोप,
येतोय थांब

सांगतेय रोपाची तजेलदार पालवी,
येतोय तो थांब

सुवासिक पखरण फुलांची सांगतेय,
येतोय तो थांब

तलखी , काहिली जिवाची सांगतेय,
दम जरा तो येतोय

अन नभात विखुरलेली सांजवात
सांगतेय तो येतोय

अन नुसत्या आठवणीने चिंब मी,
तो येतोय थांब



Friday, March 22, 2019




रखरखीत रेताडावर, खडकाचाच आधार
ना आसमंतात सावली, वर उष्ण बोचरावारा

बेरंगी, शुष्क आसमंत; अन नीरव शांतता
पक्षी, प्राणी, मानव; कोणाचाच ना संग

ना आभाळाची माया, ना कोणता जीवन-स्त्रोत
सृजनाची कोणतीच, अगदी नसलेली लक्षणं

आणि तरीही, अगदी आतून उमलून आलेली
ही फुलांसारखी नाजूक, हिरवी, कोवळी जीवनेच्छा

शिकवतेय दगडालाही; बघ, असं जगायचं!


Wednesday, January 9, 2019

जीवन

निबिड जंगल
हिरवं, काळं, पिवळं...
खरं तर सगळेच एकमेकात
मिसळलेले रंग

मधेच एक सुकत आलेला
निळाकाळा डोह
आपल्यात अंतरमनात
आपणच डोकावणारा

शेजारी गजबजलेला
मातकट हिरवट रपरपाट
पानं, पाचोळा, माती, पाणी, ...
कोणकोणाचे मुखवटे, आरसे, चेहरे...

त्यातून फुटणारे बुडबुडे
कुबट वास अन फसफस
आसमंतात भरून आलेला
एक काळोखा स्पर्श, सावट...

सगळं सगळं झुगारून देऊन
उडतेय वर वर, आकाशात
सगळं निसंग करून...
आता वरून सगळं कित्ती सुंदर!


Saturday, September 8, 2018

विसरलास तू सारे काही...


विसरलास तू मंजूळ पावा
विसरलास अन यमुनेचा तीर
विसरलास तू राधा वेडी
गोप गोपी अन दहीदूधलोणी
ब्रजभाषेतील अविट गोडी
अनवट वेणुची धुंद लकेरी
घट्ट मिठी ती मैय्येची
अन नजर पारखी नंदाची
विसरलास बघ तू सारे काही

अता घुमतो शंख कधीचा
रण धुमांकळी गजबज सारा
भरून राहिला गाज गीतेचा
खच आप्तेष्टांचा पसरला
कळिकाळ बरसला घराघरा
कुठे विसरलास ती मधुरवेळा
कुठे विसरलास ती आर्त आर्तता
कुठे तो झुळझुळ यमुना तीर
अन कुठे लाटांवर आरुढ सागर
कुठे हरवली ती कृष्ण प्रिती
अन् उभी ठाकली कृष्णनिती

Tuesday, September 4, 2018

तान्हा कान्हा


पुरा उभा वठलेला मी
तरीही प्रसवतो काही
दिसतो काष्टवत वरुनी 
तरी रुजते आत काही

भिजलो जलधारेत किती
उनकवडसे ल्याले किती
मोजदाद न केली कधी
जीवनगाणे गात मनी

संथ धडधड उरातली ती
कुठे लोपली होती न कळे
दिड्दा दिड्दा सतारीतला
आज न कळे कसा उमटला

फुटला पान्हा वांझ नराला
भळभळ वाही जीवनवेळा
कळीकाळाचा सुटला वेढा
नरे प्रसवला तान्हा कान्हा